Какой-то мост, шоссе; бетон горяч,

Most i rozgrzana betonowa droga,

день вывернул карманы, по порядку 

dzień już opróżnia kieszenie,

выкладывает всё что есть.

wyjmuje wszystko po kolei.

Один ты в кататонии заката.

Sam jesteś, wkoło zmierzchu osłupienie.

Пейзаж как ямы дно измят; 

Krajobraz - wyrwa wyszarpana z ziemi,

калёные рубцы на стыках полусвета.

w cieniu blizny jarzące zastygły.

Уходит день. Сполохи леденят,

Już zmierzch. Jeszcze w blaskach sztywnieją kontury,

солнце слепит. Век не забуду: лето.

słońce oślepia jeszcze. Lato, nie zapomnę nigdy.

Лето, жара и молний пересверк.

Jest lato migotliwym upałem objęte:

Как пламенеющие херувимы

Stoją, wiem, skrzydło nawet nie drgnie,

за дранкой куры в клетках, ни крылом, 

obraz zastygł, drób, jak niebiańskich cherubinów stado,

стоят, я знаю, недвижимы.

w klatkach z desek drzazg pełnych kuli się, pierzasty.

Помнишь еще? Сначала ветер был;

Pamiętasz jeszcze? Najpierw wiatr się zjawił;

потом земля, а дальше клетка.

po nim się objawiłá ziemia, potem klatka.

Пламя, помёт. Да изредка

Żar i łajno. I jakieś refleksy ostatnie, daremny

крыл взмах-другой, тщета рефлекса.

łopot skrzydeł podrywa się z rzadka.

И жажда. Пить прошу; колотит. 

I pragnienie. Ja wtedy prosiłem o wodę.

Мне те глотки слышны, покуда жив, 

Jeszcze brzmi w uszach łapczywe łykanie,

и я терплю, беспомощнее камня,

i po kolei gaszę stygnące złudzenia,

и загашаю миражи.

i trwam bezwładnie, cierpliwy jak kamień.

Жестянка опрокинута в солому – 

Mija lato i lata biegną, a nadzieje -

надежда. Годы дней. Не быть иному.

pusty kubek, co w słomę rzucony rdzewieje.