Do Oriente veio em manto de púrpura

Sa Istoka dođe u purpurnom plaštu

na aurora primordial das rimas.

U zoru rima prastarih, kobnih.

Com ébrio prazer veio, a cavalo,

Dođe razigran, na konju belom,

com seu instrumento, cantando,

Sa svojom pesmom, raspevan,

sentou-se ao lado o Diabo antigo.

I sede kraj mene drevni Zlobnik.

Raskalašno momče kraj uha mi svira,

Rude jovem, canta-me ao ouvido,

Pijemo, pijemo, slušam ga do zore.

bebemos, bebemos e eu escuto.

Crvene zore donose more,

Em longas filas albas deslizam,

prolaze kraj nas pjane, raspevane,

vermelhas, e à minha janela

I kucaju nam u prozore.

elas batem, embriagadas.

Svetog Istoka izgubljeni mir,

To je prokletstvo našeg sna na javi,

Do Santo Oriente a felicidade

A budućnost naša magleno.mutna

perdida, este infame presente

Ko pjana čigra po stolu igra,

e o futuro-bruma atraente

Dok Zlobnik drevni sa mnom se davi.

dancam sobre uma mesa ébria,

Ja u trošnom žaketu dremljem,

e luta comigo o Diabo antigo.

No Zlobniku drevnom purpur se toči.

Raspelo. Dve sveće. Polutmina.

Numa ruim jaqueta eu cabeceio,

Ovo je igra viteška, teška,

púrpura sobre o Diabo antigo.

Po stolu se toči vino naših noći.

Crucifixo, duas velas, dor.

Od vremena vavilonskih

Grande e sem fim triste torneio,

Zlobnik se drevni sa mnom bori,

e o vinho espalha-se na mesa.

Moj predak davni s njim zametnu kavgu,

Od tada on je moj saputnik večni,

Desde os velhos tempos babilónicos

Otac moj, car moj, bog najgori.

luta comigo o Diabo antigo.

Apolon-bekrija tužna lica

Esteve lá talvez um avô devasso

Ogrće plašt svoj, konja se maša,

e desde então é meu cumplice,

Al΄ traje bol, igra se igra,

meu pai, meu deus, imperador.

Kruži, jednako po stolu kruži,

Po krvavom stolu krvava čaša.

Bêbedo Apolo de rosto irónico,

„Vaše veličanstvo, milostivi druže,

seu manto cai, espera o cavalo,

Oprosti, glava več klonu u krilo,

mas segue o baile e o torneio ruge.

Mnogo je, mnogo bilo već sreće,

Na mesa de sangue coberta,

Mnogo grehova, čežnji, noći,

o corpo ora vai, ora vem.

Oče, mnogo je ljubavi već bilo.“

Već slomljen nudim slomljenu liru,

«Senhor, meu companheiro benévolo,

Slomljeno srce, al΄ on se smeje, grči.

deixa-me ir, pesa-me a cabeça.

Život pomamno prolazi, juri

Já tive coisas boas de mais,

Raspevan, krvav, pijan život

muitos vícios, noites, desejos,

Pod prozorom u toj svetoj krčmi.

meu pai, já tive assaz de amor.»

„Gospode, s drugim začni kavgu,

Za mene radost nije radost prava,

Comendo, dou-lhe a lira quebrada,

Glavobolja su mi i zanos i slava.

o quebrado coração, e ele ri.

Surovi su snovi zatupeli

Veloz vai, vem, corre a Vida sob

Gorde kandže lava.“

nossa canora, em sangue e ébria,

„Oče, moja ke gruda mađarska gruda,

santa janela de taberna.

Jalova, besplodna. Šta vredi makar

Ti me bodrio u zanosu silnom?

«Senhor, luta com outro, a alegria,

Šta vredi vina i krvi žrtva?

para mim, não é alegria.

Šta vredi čovek kad je Mađar?

Fama e ebriez são enxaquecas.

„Gospode, ja sam bedni, bludni sluga,

Em torpes sonhos se gastaram

Iscrpljena, lomna, luda golema.

as soberbas garras de leão.

I zašto da pijem do besvesti sada?

Novca nemam, vera mi presahla,

Senhor, meu torrão é o torrão húngaro,

Snaga mi nesta, spasa mi nema.“

seco e estéril. Que quer teu grande

„Gospode, imam majku: sveta žena,

incitamento à embriaguez?

Imam Ledu: blagoslovena bila,

Que vale de vinho sacrifício,

Imam još po koji blistavi san,

de sangue? E o homem, se é húngaro?

I vernika dva-tri. A u dnu duše

Močvarno blatište: leglo zlih sila.“

Senhor, sou pobre servo errante,

„Imao bih još po neku pesmu,

um grande louco consumido,

U meni buja jedna strasna pesma,

porquê beber até rebentar?

No, eto, stojim već spreman da padnem

Não tenho dinheiro, esfumou-se

Pod sto, pod zanosa sto,

a fé, perdi a força, morro.

Večna ova borba ostavi me bez sna.“

„Gospode, oprosti slugi tužnom,

Senhor, tenho mãe: santa mulher.

Nemam više ništa od tebe kriti,

Tenho Leda: bendita seja.

Izvestan sam samo u sigurni pad.

Tenho um par de clarões dos meus sonhos,

Ne čaraj me, ne diraj, ne opipaj.

um, dois adeptos. Sob a alma,

Gospode, ja više neću piti.“

um grande pântano: o horror.

„Imam svoj čemer, svoju grozu,

Svoj bôni struk, usukan, sveo.

Haverá mesmo, talvez, um, dois cantos,

Poslednji put pokloniću se tebi,

uma ou duas canções lascivas,

O zemlju ću čašu tresnuti svoju,

grandes e novas, mas quero cair,

Gospode, ja ću se predati ceo.“

eis, sob a mesa, na ebriez

I već vidim: On u sedlo skače,

deste torneio primitivo.

Dodirne mi rame, smeje se kroz etar,

I već ga nose, sve dalje i dalje,

Senhor, deixa ir teu servo triste,

Paganske pesme i vedre zore,

nada existe, só a Certeza,

I taj silni, vreli, mađijski vetar.

a primitiva Certeza, a ruína

S Istoka leti na Zapad, sve dalje,

certa, não me encantes, embriagues,

K novim paganskim igarama bola.

batas. Senhor, não bebo mais.

A ja se raspelom, sa slomljenom čašom,

Ohlađena tela, skamenjena oka,

Sinto náuseas, grande repugnância,

Ležim ukočen ispod stola.

o corpo cansado e doente.

Pla última vez á tua frente

me inclino e o copo deito ao chão.

Senhor, eu a ti me submeto.»

E vejo como salta a cavalo,

me bate no ombro, ri muito,

e cantos pagãos, albas alegres,

ventos ardentes embruxados,

transportam-no para a distancia.

Voa de Oriente para Ocidente,

pra novos torneios pagãos

corre, e eu, de crucifixo, copo

partido, corpo frio, alegre

e hirto caio sob a mesa.