I.

I

Sentado no cais, na pedra inferior,

Nad umocnionym kamieniami brzegiem

via nadar cascas de melancia.

Siedząc wpatrzyłem się w łupiny ślad –

Imerso em meu destino, mal dava por

Losu wędrówkę, i ledwie słyszałem

que a flor fala, o fundo silencia.

Szmer na powierzchni i milczenie dna.

Como indo do meu coração, túrbido

Jakby wprost z serca płynąc w dal przez wieki

e sábio, e grande, era o Danúbio.

Dunaj był mądry, nieprżejrzysty, wielki.

Como os músculos, quando trabalha a gente,

Z jak muskuły, gdy zajęty pracą

lima, martela, faz tijolos, cava,

Człowiek piłuje, kuje, rąbie drwa,

assim a onda e tudo o que é movente

Tak się napina, prycha i zatraca

rebentava, estendia, relaxava.

Ruch wahadłowy kołyszących fal -

Qual a mãe, embalava-me com histórias,

Jak matka, co mnie do snu kołysała,

limpando da cidade toda a escória.

Potem całego miasta brudy prała.

E em gotas começou a cair a chuva,

Deszcz zaczął prószyć, lecz jakby mu było

depois parou, como se fosse o mesmo.

już wszystko jedno, co robi, więc znikł.

E, contudo, como quem olha de gruta

W ślad za tamtymi, co w grotach się kryjąc

a longa chuva, eu olhava o termo:

Śledzą ulewę, w niebo patrzę dziś:

chuva eterna, insensível, o passado

Przeszłość, tęczowa niegdyś, apatycznie

sem cor caía, antes variegado.

Opada w szarym deszczu na ulicę.

Corria o Danúbio. E tal o menino

A Dunaj płynie ciągle. Jak niemowlę

no seio fértil da mãe distraída,

Przy piersi matki, która błądzi gdzieś

assim as ondas se entretinham comigo

Myślami, tak się kupiły koło mnie

e pra mim dirigiam sua risa.

Fale, wpadając w gaworzący śmiech,

No fluxo do tempo tremiam elas,

To znów na czasu prądach dygotały,

como de túmulos as pedras trémulas.

Jak cmentarz, w krzyży szeregach rozchwiały.

II.

II

Rzec można czuję, jakbym lat tysiące

Eu sou assim, que há cem mil anos contemplo

Spoglądał na tc, co dostrzegam teraz.

já o que, de repente, vejo a sós.

W jednej sekundzie w całość czas się łączy,

Um segundo, e está pronto todo o tempo

Który wraz ze mną śledzą pokolenia.

que comigo observam cem mil avós.

Widzę to, czego oni nie widzieli,

O que não viam vejo, preocupados

Bo zabijali, kochali, orali,

em cavar, abraçar, matar, fazer

A oni widzą, już w sokach materii.

o preciso. Vêem, à matéria dados,

Czego nie będą żywi oglądali.

o que eu não vejo, posso bem dizer.

Znamy się, jak się zna smutek ze szczęściem.

Conhecemo-nos como dor e alegria.

Przeszłość jest moja, ich - obecne wody.

O passado é meu, deles o presente.

Ołówkiem wodzą, gdy ja pisząc wiersze

Poema escrevemos – são quem o lápis guia

Czuję ich rękę i rozmyślam o nich.

e eu sinto-os e recordo ardentemente.

III

III.

Matka - Kumanka, ojciec - Sekler, w żyłach

Krew miał rumuńską, może nawet czystą.

Minha mãe era cumana, o pai metade

Matka mnie słodkim mlekiem wykarmiła,

sículo, metade romeno, ou fosse

A ojciec - prawdą, którą mierzył wszystka.

todo. Da boca do pai era a verdade

Rodzice żyją w każdym moim ruchu.

linda, da boca da mãe comer doce.

Gdy o nich myślę, robi mi się smutno –

Um ao outro se abraça, quando me movo.

Lecz to mijanie. Z tegośmy. Gdy w duchów

Estou triste às vezes por razões que tais –

Świat popłyniemy, one znów przemówią.

esta morte, de que sou. «Tu verás como,

dizem, um dia não seremos mais.»

Przemówią, bo ja jestem nimi. Razem

Związani zaraz czujemy się pewniej.

Dizem, pois eu sou eles, enfim; assim,

Jeden wśród wielu, w ich wtopiony twarze

sou forte sendo fraco, e recordo

Jak w prapoczątkach byłem, jestem, będę.

que sou mais do que muito, pois sou em mim

Praprzodkiem jestem pomnożonym w wielu,

avós até ao núcleo dos primórdios –

Który rodziców kształty na się przyjął,

sou o Avô, que se desfaz a gerar: em

A oni znowu na dwoje się dzielą

meu pai e minha mãe feliz me assumo

I w taki sposób nieustannie żyję.

e meu pai, a mãe, dividem-se também

e assim me propago animado Uno.

Świat cały we mnie. Ta było, co widać:

Mnóstwo pokoleń walących o siebie.

O mundo sou – tudo, o que foi, é vivo:

Z przodkami ruszam ojczyznę zdobywać,

as muitas raças que se deram luta.

Pobitych dziadów udręką się dręczę.

Vencem mortos os conquistadores comigo

Arpad i Zalan, Werbőczi i Dózsa,

e a pena dos vencidos me tortura.

Turcy, Tatarzy, Rumuni się kłębią

Árpád e Zalán, Verbõczi e Dózsa –

W sercu, które już przeszłości bezdroża

turcos, tártaros, eslavos e romenos

Z przyszłością w jedno łączy - nowych Węgrów.

neste coração rolam – húngaros de hoje! –

que ao passado deve coração sereno.

Pragnę pracąwać. Już wystarczająca

Walka za swoje uznać, co minęło.

…Eu quero trabalhar. É suficiente

Fale Dunaju: wczoraj, dziś toczące

luta ter que o passado confessar.

Płyną objęte ramionami miękko.

Do Danúbio as ondas, passado, presente,

Tym wojnom, które toczyli przodkowie,

futuro, ternas se vão abraçar.

Wspomnienie nada pokoju granice.

A luta a que se deram nossos avós

Przyszliśmy, żeby godzić, co skłócone –

em paz a dilui a recordação;

Niemała praca to na nasze życie.

enfim ordenar coisas de todos nós

é obra nossa; e não é pouco, não.