Kaum erst war's noch Morgen, schon sinkt der Abend nieder.
Még alig volt reggel, már megint este van.
Kaum erst war's noch Frühling, schon ist der Winter hier.
Még alig volt tavasz, már megint itt a tél.
Kaum erst, mein Julchen, war es, daß wir einander trafen,
Még alig, Juliskám, hogy megösmerkedtünk,
Und wurdest meine Frau, schon lang ist's wieder her.
S már feleségem vagy, már rég azzá lettél.
Kaum erst, daß wir uns wiegten auf unserer Väter Knien,
Még alig, hogy játszánk apáink térdén, s már
Werden gar bald wir schlafen bei unseren Ahnen auch ...
Maholnap ott alszunk nagyapáink mellett...
Nicht mehr ist unser Leben, als flieh'nder Wolken Schatten
Csak annyi az élet, mint futó felhőnek
Dort überm Strom - als auf dem Spiegelglas ein Atemhauch.
Árnya a folyón, mint tükrön a lehellet.
Pest, 1847. december