Még alig volt reggel, már megint este van.
Kaum erst war's noch Morgen, schon sinkt der Abend nieder.
Még alig volt tavasz, már megint itt a tél.
Kaum erst war's noch Frühling, schon ist der Winter hier.
Még alig, Juliskám, hogy megösmerkedtünk,
Kaum erst, mein Julchen, war es, daß wir einander trafen,
S már feleségem vagy, már rég azzá lettél.
Und wurdest meine Frau, schon lang ist's wieder her.
Még alig, hogy játszánk apáink térdén, s már
Kaum erst, daß wir uns wiegten auf unserer Väter Knien,
Maholnap ott alszunk nagyapáink mellett...
Werden gar bald wir schlafen bei unseren Ahnen auch ...
Csak annyi az élet, mint futó felhőnek
Nicht mehr ist unser Leben, als flieh'nder Wolken Schatten
Árnya a folyón, mint tükrön a lehellet.
Dort überm Strom - als auf dem Spiegelglas ein Atemhauch.
Pest, 1847. december