Kiam estas ni batataj grave,

Mikor nagyokat ütnek rajtunk,

kiom bone estus ne rebati:

Milyen jó lenne nem ütni vissza

nek permane, nek pervorte,

Se kézzel, se szóval,

lumi kun taglumo.

Világitni a napvilággal,

endormiĝi kun la nokto,

Elaltatni az éjszakával,

voĉi per la voĉo de malkuraĝo,

Szólni a gyávaság szavával,

sed neniam rebati.

De sose ütni vissza.

Mi devus disputi kun miaj animoj,

Lelkeimmel pörölnöm kéne

kaj nun vivanta estas mi la paco.

S élvén is vagyok most a béke.

Kristala riverakvo fluadas

Kristály patakvíz folydogál

en la vejnoj diamantaj.

Gyémántos medrü ereimben.

Milda brilo la ĉemizo,

Szelid fényesség az ingem

kaj paco, paco ĉie,

És béke, béke mindenütt,

kvankam nur mi mem vivas per ĝi! ...

Pedig csak én élek vele!...

Levas min la sunradioj,

Fölemelnek a napsugarak,

Dio kisas ĉiujn miajn vizaĝojn,

Isten megcsókolja minden arcom

kaj grandaj, plenŝarĝitaj ĉaroj ekiras el mi

És nagy, rakott szekerek indulnak belőlem

al la dezerto.

A pusztaság fele.