Mikor nagyokat ütnek rajtunk,

Kiam estas ni batataj grave,

Milyen jó lenne nem ütni vissza

kiom bone estus ne rebati:

Se kézzel, se szóval,

nek permane, nek pervorte,

Világitni a napvilággal,

lumi kun taglumo.

Elaltatni az éjszakával,

endormiĝi kun la nokto,

Szólni a gyávaság szavával,

voĉi per la voĉo de malkuraĝo,

De sose ütni vissza.

sed neniam rebati.

Lelkeimmel pörölnöm kéne

Mi devus disputi kun miaj animoj,

S élvén is vagyok most a béke.

kaj nun vivanta estas mi la paco.

Kristály patakvíz folydogál

Kristala riverakvo fluadas

Gyémántos medrü ereimben.

en la vejnoj diamantaj.

Szelid fényesség az ingem

Milda brilo la ĉemizo,

És béke, béke mindenütt,

kaj paco, paco ĉie,

Pedig csak én élek vele!...

kvankam nur mi mem vivas per ĝi! ...

Fölemelnek a napsugarak,

Levas min la sunradioj,

Isten megcsókolja minden arcom

Dio kisas ĉiujn miajn vizaĝojn,

És nagy, rakott szekerek indulnak belőlem

kaj grandaj, plenŝarĝitaj ĉaroj ekiras el mi

A pusztaság fele.

al la dezerto.