Negen februari negentien tweeënzeventig, woensdagochtend

Ezerkilencszázhetvenkettő február kilencedike, szerda délelőtt

negen uur vijfendertig minuten. (Laten we, waar mogelijk, met ronde getallen

kilenc óra harmincöt perc. (Dolgozzunk, ahol lehet, kerek számokkal.)

werken.)

Miért izgatom fel magam, tíz perccel indulás előtt? Még tíz

Waarom wind ik me op, tien minuten voor vertrek? Ik heb nog

percem van, itthon, és ha nem érzem is nyomban utána: tudom,

tien minuten, thuis, en al voel ik het niet meteen: ik weet,

felizgat majd. Miért ülök le megírni ezt? (mit?) Természetesen

dat het mij zal opwinden. Waarom ga ik dit zitten opschrijven? (wat?) Natuurlijk

felteszem magamnak a kérdést. Mégis, leülök, megírom, remélem,

stel ik mezelf de vraag. Toch, ik ga zitten, ik schrijf het op, ik hoop

kész leszek kilenc óra negyvenötre. Szerencsére tízre hívtam a taxit.

dat ik om negen uur vijfenveertig klaar zal zijn. Gelukkig heb ik de taxi voor

tien uur

Vagy mindezt talán nektek mondjam el gyorsan – a telefonba, nektek?

besteld.

(Még van hét-nyolc percem itthon, és a beszélgetés mindig felizgat.

Feleslegesen felizgat. ’Csak azért hívtalak benneteket most, mert

Of zal ik dit soms allemaal snel aan jullie vertellen – door de telefoon, aan

mire hazajövök… neki akarok állni… Hát akkor búcsúzom,

jullie?

átveszem…’ És átveszem egyikőtöket a másiktól, a telefon tulsó végén.)

(Ik heb nog zeven-acht minuten thuis en een gesprek windt mij altijd op.

Windt mij overbodig op. ’Ik heb jullie nu alleen maar gebeld, want

Viszont gyakran felhívlak titeket, senki sem mondhatja…

tegen de tijd dat ik thuis kom… wil ik beginnen met… Zo, dan zeg ik maar tot

És nem is mindig ilyen röviden, ahogy most módom lenne rá

ziens,

(öt-hat perc). Jobb is, hogy leültem inkább… bár tudom, felizgat,

ik neem het over…’ En ik neem de een over van de ander, aan het andere eind

és talán a taxit is jobb lenne lemondani; az izgalom

van de telefoon.

jelei később ütköznek ki, hirtelen bizonytalanság fog el; és egyéb.

Aan de andere kant bel ik jullie vaak op, niemand kan zeggen dat…

En niet eens altijd zo kort, zoals ik nu in de gelegenheid zou zijn

’Átveszlek’ titeket; ’átvesztek’; olykor a férfihang jelentkezik;

(vijf-zes minuten). Het is beter dat ik ben gaan zitten in plaats van… hoewel

néha már-már az arcot látom, a hetvenhatéves

ik weet

arcot, ahogy a lift tükrében, igen amikor a lift visz fel hozzátok

dat het mij zal opwinden,

az ötödikre, ahogy ott látom az arcom, nemsokára harminchatévesen:

en ik zou misschien beter zelfs de taxi kunnen afzeggen; de tekenen van

’Valaki elindult előttem ezen az úton, valaki, aki majdnem én vagyok,

de opwinding tonen zich pas later, plotseling bekruipt mij onzekerheid en nog

és olyan nagyon nem én, ahogy csak lehet…’ (És az leszek.)

meer.

S olykor a női hang… (És itt valóban az életkorokra

Jullie ’neem ik over’; jullie ’nemen mij over’; bij wijlen meldt zich een mannenstem;

kell csupaszítani a dolgot; kilenc óra negyvennégy.) Már negyvenötben,

soms zie ik haast-bijna het gezicht, het zeventigjarige

mindjárt a háború után, levittetek nyaralni… A női hang

gezicht, zoals in de spiegel van de lift, ja, wanneer de lift mij omhoog brengt

búcsúzott el tőlem; néztem ’utána’ a szerszámkamrából, a háziak

naar jullie,

oda zártak, mert nem akartam egyedül lenni és sírtam.

naar de vijfde, zoals ik daar mijn gezicht zie, binnenkort zesendertig jaar:

Furcsa, hogy lassan én is annyi leszek, mint ő (Te) akkor,

’Iemand is mij voorgegaan op deze weg, iemand, die ik bijna ben,

kis túlzással harminchat éves. Furcsa, hogy azt az eső utáni nagyon zöld

en zozeer niet mij is, als maar mogelijk is…’ (En dat zal ik zijn.)

(gondolom: kertet) mindenféle tíz percek kamraablakain át ma is látom.

En bij wijlen de vrouwenstem… (En hier moet de zaak inderdaad tot

op de leeftijden worden uitgekleed; negen uur vierenveertig.) Al in vijfenveertig,

meteen na de oorlog, namen jullie mij op zomervakantie… De vrouwenstem

nam afscheid van mij; ik keek ‘haar na’ vanuit de gereedschapsschuur, de mensen

van het huis

hadden mij daar opgesloten, omdat ik niet alleen wilde zijn en huilde.

Het is vreemd, dat langzamerhand ook ik net zo oud zal zijn als zij (Jij) toen,

met enig overdrijven zesendertig jaar. Het is vreemd, dat ik de erg groene

(ik denk: tuin) van na de regen, door allerlei schuurraampjes van tien minuten

vandaag nóg kan zien.