Ezerkilencszázhetvenkettő február kilencedike, szerda délelőtt

Negen februari negentien tweeënzeventig, woensdagochtend

kilenc óra harmincöt perc. (Dolgozzunk, ahol lehet, kerek számokkal.)

negen uur vijfendertig minuten. (Laten we, waar mogelijk, met ronde getallen

Miért izgatom fel magam, tíz perccel indulás előtt? Még tíz

werken.)

percem van, itthon, és ha nem érzem is nyomban utána: tudom,

Waarom wind ik me op, tien minuten voor vertrek? Ik heb nog

felizgat majd. Miért ülök le megírni ezt? (mit?) Természetesen

tien minuten, thuis, en al voel ik het niet meteen: ik weet,

felteszem magamnak a kérdést. Mégis, leülök, megírom, remélem,

dat het mij zal opwinden. Waarom ga ik dit zitten opschrijven? (wat?) Natuurlijk

kész leszek kilenc óra negyvenötre. Szerencsére tízre hívtam a taxit.

stel ik mezelf de vraag. Toch, ik ga zitten, ik schrijf het op, ik hoop

dat ik om negen uur vijfenveertig klaar zal zijn. Gelukkig heb ik de taxi voor

Vagy mindezt talán nektek mondjam el gyorsan – a telefonba, nektek?

tien uur

(Még van hét-nyolc percem itthon, és a beszélgetés mindig felizgat.

besteld.

Feleslegesen felizgat. ’Csak azért hívtalak benneteket most, mert

mire hazajövök… neki akarok állni… Hát akkor búcsúzom,

Of zal ik dit soms allemaal snel aan jullie vertellen – door de telefoon, aan

átveszem…’ És átveszem egyikőtöket a másiktól, a telefon tulsó végén.)

jullie?

(Ik heb nog zeven-acht minuten thuis en een gesprek windt mij altijd op.

Viszont gyakran felhívlak titeket, senki sem mondhatja…

Windt mij overbodig op. ’Ik heb jullie nu alleen maar gebeld, want

És nem is mindig ilyen röviden, ahogy most módom lenne rá

tegen de tijd dat ik thuis kom… wil ik beginnen met… Zo, dan zeg ik maar tot

(öt-hat perc). Jobb is, hogy leültem inkább… bár tudom, felizgat,

ziens,

és talán a taxit is jobb lenne lemondani; az izgalom

ik neem het over…’ En ik neem de een over van de ander, aan het andere eind

jelei később ütköznek ki, hirtelen bizonytalanság fog el; és egyéb.

van de telefoon.

Aan de andere kant bel ik jullie vaak op, niemand kan zeggen dat…

’Átveszlek’ titeket; ’átvesztek’; olykor a férfihang jelentkezik;

En niet eens altijd zo kort, zoals ik nu in de gelegenheid zou zijn

néha már-már az arcot látom, a hetvenhatéves

(vijf-zes minuten). Het is beter dat ik ben gaan zitten in plaats van… hoewel

arcot, ahogy a lift tükrében, igen amikor a lift visz fel hozzátok

ik weet

az ötödikre, ahogy ott látom az arcom, nemsokára harminchatévesen:

dat het mij zal opwinden,

’Valaki elindult előttem ezen az úton, valaki, aki majdnem én vagyok,

en ik zou misschien beter zelfs de taxi kunnen afzeggen; de tekenen van

és olyan nagyon nem én, ahogy csak lehet…’ (És az leszek.)

de opwinding tonen zich pas later, plotseling bekruipt mij onzekerheid en nog

meer.

S olykor a női hang… (És itt valóban az életkorokra

kell csupaszítani a dolgot; kilenc óra negyvennégy.) Már negyvenötben,

Jullie ’neem ik over’; jullie ’nemen mij over’; bij wijlen meldt zich een mannenstem;

mindjárt a háború után, levittetek nyaralni… A női hang

soms zie ik haast-bijna het gezicht, het zeventigjarige

búcsúzott el tőlem; néztem ’utána’ a szerszámkamrából, a háziak

gezicht, zoals in de spiegel van de lift, ja, wanneer de lift mij omhoog brengt

oda zártak, mert nem akartam egyedül lenni és sírtam.

naar jullie,

Furcsa, hogy lassan én is annyi leszek, mint ő (Te) akkor,

naar de vijfde, zoals ik daar mijn gezicht zie, binnenkort zesendertig jaar:

kis túlzással harminchat éves. Furcsa, hogy azt az eső utáni nagyon zöld

’Iemand is mij voorgegaan op deze weg, iemand, die ik bijna ben,

(gondolom: kertet) mindenféle tíz percek kamraablakain át ma is látom.

en zozeer niet mij is, als maar mogelijk is…’ (En dat zal ik zijn.)

En bij wijlen de vrouwenstem… (En hier moet de zaak inderdaad tot

op de leeftijden worden uitgekleed; negen uur vierenveertig.) Al in vijfenveertig,

meteen na de oorlog, namen jullie mij op zomervakantie… De vrouwenstem

nam afscheid van mij; ik keek ‘haar na’ vanuit de gereedschapsschuur, de mensen

van het huis

hadden mij daar opgesloten, omdat ik niet alleen wilde zijn en huilde.

Het is vreemd, dat langzamerhand ook ik net zo oud zal zijn als zij (Jij) toen,

met enig overdrijven zesendertig jaar. Het is vreemd, dat ik de erg groene

(ik denk: tuin) van na de regen, door allerlei schuurraampjes van tien minuten

vandaag nóg kan zien.