1
I.
Mert elhagyatnak akkor mindenek.
Want dan worden alle dingen verlaten.
Külön kerül az egeké, s örökre
a világvégi esett földeké,
De stilte der hemelen raakt los, voorgoed, van
s megint külön a kutyaólak csöndje.
die der gevallen landen, op het einde van de wereld,
A levegőben menekvő madárhad.
zoals ook van de stilte der hondenhokken.
És látni fogjuk a kelő napot,
In de lucht een vluchtende vogelschaar.
mint tébolyult pupilla néma és
We zien straks de opgaande zon,
mint figyelő vadállat, oly nyugodt.
stom als een krankzinnig pupilgat en.
De virrasztván a számkivettetésben,
als een loerend wild dier, rustig.
mert nem alhatom akkor éjszaka,
hányódom én, mint ezer levelével,
Ik echter, wakend in mijn ballingschap,
és szólok én, mint éjidőn a fa:
want hoe zou ik die nacht ook kunnen slapen,
Ismeritek az évek vonulását,
woel als een boom met duizend bladeren
az évekét a gyűrött földeken?
en spreek zoals een boom, bij nachttij:
És értitek a mulandóság ráncát,
ismeritek törődött kézfejem?
Kennen jullie het trekken der jaren
És tudjátok nevét az árvaságnak?
langs gekreukte velden, de stromende tijd?
És tudjátok, miféle fájdalom
En begrijp je ook de rimpels der sterfelijkheid,
tapossa itt az örökös sötétet
op mijn handrug de verweerde lijnen?
hasadt patákon, hártyás lábakon?
Weet je een naam voor zo’n eenzaamheid?
Az éjszakát, a hideget, a gödröt,
En weet je welke pijn hier
a rézsut forduló fegyencfejet,
op gespleten hoeven en vliezige poten
ismeritek a dermedt vályukat,
door het eeuwige donker treedt?
a mélyvilági kínt ismeritek?
De nacht, de koude, de kuil,
Feljött a nap. Vesszőnyi fák sötéten
het wegdraaien van een geschoren hoofd,
a haragos ég infravörösében.
kén je ook de verkleumde troggen en
Így indulok. Szemközt a pusztulással
het in diepste diepten sluimerende leed?
egy ember lépked hangtalan.
Nincs semmije, árnyéka van.
De zon is op. Een handvol bomen, zwart en dood
Meg botja van. Meg rabruhája van.
tegen de lucht van kwaad infrarood.
2
Ezért tanultam járni! Ezekért
Zo ga ik. Alom vernieling.
a kései, keserü léptekért.
Zo stapt een mens voort, zonder geluid.
S majd este lesz, és rámkövül sarával
Bezit niets. Zijn schaduw.
az éjszaka, s én húnyt pillák alatt
Een stok. Zijn kamppak. Huid.
őrzöm tovább e vonulást, e lázas
fácskákat s ágacskáikat.
II.
Levelenként a forró, kicsi erdőt.
Hiervoor leerde ik lopen! Voor deze
Valamikor a paradicsom állt itt.
late, bittere gang.
Félálomban újuló fájdalom:
hallani óriási fáit!
En straks wordt het avond. Nacht-slijk
Haza akartam, hazajutni végül,
koekt op mij aan en ik sla onder dichte wimpers
ahogy megjött ő is a Bibliában.
dit trekken verder gade, de koortsige
Irtóztató árnyam az udvaron.
kleine bomen met hun tere takjes.
Törődött csönd, öreg szülők a házban.
Het hete bosje, blad voor blad.
S már jönnek is, már hívnak is, szegények
Ooit lag hier het paradijs.
már sírnak is, ölelnek botladozva.
In halfslaap komt de pijn weer:
Visszafogad az ősi rend.
ik hoor zijn machtige bomen!
Kikönyöklök a szeles csillagokra –
Csak most az egyszer szólhatnék veled,
Terug wilde ik, eindelijk terug,
kit úgy szerettem. Év az évre,
zoals ook Hij weeromkwam in de Schrift.
de nem lankadtam mondani,
Op het erf mijn gruwelijke schaduw.
mit kisgyerek sír deszkarésbe,
Verweerde stilte, oude ouders in het huis.
a már-már elfuló reményt,
Daar komen ze al, roepen mijn naam, huilen,
hogy megjövök és megtalállak.
de stakkers, en omhelzen mij strompelend.
Torkomban lüktet közeled.
De oerorde neemt me weer op.
Riadt vagyok, mint egy vadállat.
Ik leun over windkoele sterren –
Szavaidat, az emberi beszédet
én nem beszélem. Élnek madarak,
Kon ik je nu maar spreken
kik szívszakadva menekülnek mostan
die ik zo liefhad! Jaar na jaar
az ég alatt, a tüzes ég alatt.
bleef ik het herhalen, zoals een kind dat in
Izzó mezőbe tűzdelt árva lécek,
een spleet van de schutting huilt:
és mozdulatlan égő ketrecek.
de langzaam stikkende hoop
Nem értem én az emberi beszédet,
dat ik eens terugkwam en je zou vinden.
és nem beszélem a te nyelvedet.
Je nabijheid klopt in mijn keel.
Hazátlanabb az én szavam a szónál!
Ik ben als een wild dier, zo angstig.
Nincs is szavam.
Iszonyu terhe
Je woorden, de taal der mensen
omlik alá a levegőn,
spreek ik niet meer. Er leven vogels
hangokat ad egy torony teste.
die nu met splijtend hart vluchten
Sehol se vagy. Mily üres a világ.
onder een hemel in vuur en vlam.
Egy kerti szék, egy kinnfeledt nyugágy.
Verlaten latten staan in een gloeiend veld
Éles kövek közt árnyékom csörömpöl.
en roerloos brandende kooien.
Fáradt vagyok. Kimeredek a földből.
Ik versta de menselijke taal niet
3
en ik spreek niet wat jij spreekt.
Látja Isten, hogy állok a napon.
Mijn woorden zijn nog daklozer dan het woord!
Látja árnyam kövön és keritésen.
Ik heb niet eens woorden.
Lélekzet nélkül látja állani
árnyékomat a levegőtlen présben.
Een vreselijk gewicht
Akkorra én már mint a kő vagyok;
glijdt af langs de hemelboog.
halott redő, ezer rovátka rajza,
Het lichaam van een toren geeft geluid.
egy jó tenyérnyi törmelék
akkorra már a teremtmények arca.
Je bent nergens. Wat is de wereld leeg.
És könny helyett az arcokon a ráncok,
Tuinstoelen, een ligstoel, daar. Vergeten.
csorog alá, csorog az üres árok.
Mijn schaduw rinkelt tussen scherpe stenen.
Ik ben moe. Een mens die uit de aarde steekt.
1956
III.
God ziet mij in de zon staan.
Hij ziet mijn schaduw over stenen en hek.
Hij ziet mijn schaduw ademloos staan
in de wurgpers van luchtledigheid.
Dan ben ik al gelijk een kiezel;
dood plooisel, schets van duizend kerven.
Dan is al wat van het gezicht der schepsels bleef
een handvol gruis. Wat scherven.
En in plaats van tranen: rimpels. Over het gelaat
stromen de lege, lege greppels, traag.