Ἄστρα ὥς τε κόνις πολυήρατος,

繁星若塵

ἐγγύθι οὐρανοῖο κραδίης κείμενα,

宇宙の心臓に近い

ἀκούουσι κρυστάλλου διαφανοῦς

透き通った水晶が聞こえる

πλησσόντος νυκτὸς ἐπὶ τεῖχεϊ μεγάλῳ.Αἰθὴρ δ’ οὐδέν τι ἔχων,

夜の幕壁にぶつかる

μόνον μένει ἕν ἄγγελμα θεσπέσιον,

καὶ πένθος διαφανὲς ἠπιότητι,

宇宙、何もない。

ὀφθαλμοὺς ἐπινεφέλῃσε,

一通の電讯を待つだけ

κραδίην δ’ ἐξέσμηξεν ἄγλαόν.Εἰ κραδίη ἐστὶ θύρη διαφανὴς ὡς κρύσταλλος

悲しみも透明で優しい

ὄψεσθαι φιλότητας ἀνθρώπων,

目がぼんやりした

τότε ἐθέλω γενέσθαι πτεροῖσιν ὁμοῖος ἐλαφρὸς,

心を磨く

παραπτάμενος ἕκαστον θυρίδος,

διαμετρήσων σέο ἀπόστασιν μακρὴν.

心がガラスだったら

感情を見る

羽根のように軽くなりたい

各窓を飛び越える

丈量とあなたの距離