Ἄστρα ὥς τε κόνις πολυήρατος,

繁星若尘

ἐγγύθι οὐρανοῖο κραδίης κείμενα,

紧靠着宇宙的心房

ἀκούουσι κρυστάλλου διαφανοῦς

听见剔透的水晶

πλησσόντος νυκτὸς ἐπὶ τεῖχεϊ μεγάλῳ.Αἰθὴρ δ’ οὐδέν τι ἔχων,

撞击夜的幕墙

μόνον μένει ἕν ἄγγελμα θεσπέσιον,

καὶ πένθος διαφανὲς ἠπιότητι,

太空，一无所有

ὀφθαλμοὺς ἐπινεφέλῃσε,

只等一封电讯

κραδίην δ’ ἐξέσμηξεν ἄγλαόν.Εἰ κραδίη ἐστὶ θύρη διαφανὴς ὡς κρύσταλλος

悲伤也透明着温柔

ὄψεσθαι φιλότητας ἀνθρώπων,

氤氲了眼睛

τότε ἐθέλω γενέσθαι πτεροῖσιν ὁμοῖος ἐλαφρὸς,

擦亮了心

παραπτάμενος ἕκαστον θυρίδος,

διαμετρήσων σέο ἀπόστασιν μακρὴν.

如果心是一扇玻璃

看到感情

那我愿变得羽毛一样轻盈

飘过每一盏窗

丈量和你的距离