繁星若塵

Ἄστρα ὥς τε κόνις πολυήρατος,

宇宙の心臓に近い

ἐγγύθι οὐρανοῖο κραδίης κείμενα,

透き通った水晶が聞こえる

ἀκούουσι κρυστάλλου διαφανοῦς

夜の幕壁にぶつかる

πλησσόντος νυκτὸς ἐπὶ τεῖχεϊ μεγάλῳ.Αἰθὴρ δ’ οὐδέν τι ἔχων,

μόνον μένει ἕν ἄγγελμα θεσπέσιον,

宇宙、何もない。

καὶ πένθος διαφανὲς ἠπιότητι,

一通の電讯を待つだけ

ὀφθαλμοὺς ἐπινεφέλῃσε,

悲しみも透明で優しい

κραδίην δ’ ἐξέσμηξεν ἄγλαόν.Εἰ κραδίη ἐστὶ θύρη διαφανὴς ὡς κρύσταλλος

目がぼんやりした

ὄψεσθαι φιλότητας ἀνθρώπων,

心を磨く

τότε ἐθέλω γενέσθαι πτεροῖσιν ὁμοῖος ἐλαφρὸς,

παραπτάμενος ἕκαστον θυρίδος,

心がガラスだったら

διαμετρήσων σέο ἀπόστασιν μακρὴν.

感情を見る

羽根のように軽くなりたい

各窓を飛び越える

丈量とあなたの距離