繁星若尘

Ἄστρα ὥς τε κόνις πολυήρατος,

紧靠着宇宙的心房

ἐγγύθι οὐρανοῖο κραδίης κείμενα,

听见剔透的水晶

ἀκούουσι κρυστάλλου διαφανοῦς

撞击夜的幕墙

πλησσόντος νυκτὸς ἐπὶ τεῖχεϊ μεγάλῳ.Αἰθὴρ δ’ οὐδέν τι ἔχων,

μόνον μένει ἕν ἄγγελμα θεσπέσιον,

太空，一无所有

καὶ πένθος διαφανὲς ἠπιότητι,

只等一封电讯

ὀφθαλμοὺς ἐπινεφέλῃσε,

悲伤也透明着温柔

κραδίην δ’ ἐξέσμηξεν ἄγλαόν.Εἰ κραδίη ἐστὶ θύρη διαφανὴς ὡς κρύσταλλος

氤氲了眼睛

ὄψεσθαι φιλότητας ἀνθρώπων,

擦亮了心

τότε ἐθέλω γενέσθαι πτεροῖσιν ὁμοῖος ἐλαφρὸς,

παραπτάμενος ἕκαστον θυρίδος,

如果心是一扇玻璃

διαμετρήσων σέο ἀπόστασιν μακρὴν.

看到感情

那我愿变得羽毛一样轻盈

飘过每一盏窗

丈量和你的距离