为了寻找爱人坟墓，

საყვარლის საფლავს ვეძებდი,

天涯海角我都走遍。

ვერ ვნახე!.. დაკარგულიყო!..

但我只有伤心哭泣—

გულამოსკვნილი ვჩიოდი

我亲爱的你在哪里？

„სადა ხარ, ჩემო სულიკო?!“

丛林里面有棵玫瑰，

ეკალში ვარდი შევნიშნე,

霞光般的放光辉。

ობლად რომ ამოსულიყო,

我激动地问那玫瑰：

გულის ფანცქალით ვკითხავდი

我的爱人可是你？

„შენ ხომ არა ხარ სულიკო?!“

夜莺站在树枝上歌唱，

ნიშნად თანხმობის კოკობი

夜莺夜莺我问你：

შეირხა... თავი დახარა,

你这唱的动人的小鸟儿，

ცვარ-მარგალიტი ციური

我期望的可是你？

დაბლა ცრემლებად დაჰყარა.

夜莺一面动人地歌唱，

სულგანაბული ბულბული

一面低下头思量。

ფოთლებში მიმალულიყო,

好像是在温柔地回答：

მივეხმატკბილე ჩიტუნას

你猜对了正是我！

„შენ ხომ არა ხარ სულიკო?!“

听到夜莺的确认，

შეიფრთქიალა მგოსანმა,

我羞愧地弯下了腰。

ყვავილს ნისკარტი შეახო,

露水和圣歌里的珍珠，

ჩაიკვნეს-ჩაიჭიკჭიკა,

如眼泪般洒落。

თითქოს სთქვა „დიახ, დიახო!“

星光照耀着我们，

დაგვქათქათებდა ვარსკვლავი,

她也面露喜色，

სხივები გადმოსულიყო,

我激动地问她：

მას შევეკითხე შეფრქვევით

我的爱人可是你？

„შენ ხომ არა ხარ სულიკო?!“

她再次眨着眼确认，

დასტური მომცა ციმციმით,

她的神色早已说明，

სხივები გადმომაყარა

她在我的耳畔低语，

და იმ დროს ყურში ჩურჩულით

风儿使我们相近。

ნიავმაც ასე მახარა

这就是我一天的追寻，

„ეგ არის, რასაც ეძებდი,

得到结果快快休息。

მორჩი და მოისვენეო!

享受完这美好的一天，

დღე დაიღამე აწ ტკბილად

一起度过美好的一夜！

და ღამე გაითენეო!

这引起我的注意：

„სამად შექმნილა ის ერთი

星辰、玫瑰、夜莺，

ვარსკვლავად, ბულბულ, ვარდადო,

你们结合起来，

თქვენ ერთმანეთი რადგანაც

只因你们爱着这国家。

ამ ქვეყნად შეგიყვარდათო“.

我不会再去求索，

მენიშნა!.. აღარ დავეძებ

求索爱人的坟茔。

საყვარლის კუბო-სამარეს,

我不再习惯这国家，

აღარც შევჩივი ქვეყანას,

我不会再流下泪水！

აღარ ვღვრი ცრემლებს მდუღარეს!

我聆听夜莺的歌唱

ბულბულს ყურს ვუგდებ, ვარდს ვყნოსავ,

我细嗅玫瑰的芳香，

ვარსკვლავს შევყურებ ლხენითა

我举头凝望星辰，

და, რასაცა ვგრძნობ მე იმ დროს,

这化境难以言喻！

ვერ გამომითქვამს ენითა!

生活再次有了意义！

ისევ გამეხსნა სიცოცხლე,

不论白昼还是黑影。

დღემდე რომ მწარედ კრულ იყო,

我也未曾失去，我的爱人

ახლა კი ვიცი, სადაც ხარ

我将时时回想你，我知你在哪安息。

სამგან გაქვს ბინა, სულიკო!