საყვარლის საფლავს ვეძებდი,

为了寻找爱人坟墓，

ვერ ვნახე!.. დაკარგულიყო!..

天涯海角我都走遍。

გულამოსკვნილი ვჩიოდი

但我只有伤心哭泣—

„სადა ხარ, ჩემო სულიკო?!“

我亲爱的你在哪里？

ეკალში ვარდი შევნიშნე,

丛林里面有棵玫瑰，

ობლად რომ ამოსულიყო,

霞光般的放光辉。

გულის ფანცქალით ვკითხავდი

我激动地问那玫瑰：

„შენ ხომ არა ხარ სულიკო?!“

我的爱人可是你？

ნიშნად თანხმობის კოკობი

夜莺站在树枝上歌唱，

შეირხა... თავი დახარა,

夜莺夜莺我问你：

ცვარ-მარგალიტი ციური

你这唱的动人的小鸟儿，

დაბლა ცრემლებად დაჰყარა.

我期望的可是你？

სულგანაბული ბულბული

夜莺一面动人地歌唱，

ფოთლებში მიმალულიყო,

一面低下头思量。

მივეხმატკბილე ჩიტუნას

好像是在温柔地回答：

„შენ ხომ არა ხარ სულიკო?!“

你猜对了正是我！

შეიფრთქიალა მგოსანმა,

听到夜莺的确认，

ყვავილს ნისკარტი შეახო,

我羞愧地弯下了腰。

ჩაიკვნეს-ჩაიჭიკჭიკა,

露水和圣歌里的珍珠，

თითქოს სთქვა „დიახ, დიახო!“

如眼泪般洒落。

დაგვქათქათებდა ვარსკვლავი,

星光照耀着我们，

სხივები გადმოსულიყო,

她也面露喜色，

მას შევეკითხე შეფრქვევით

我激动地问她：

„შენ ხომ არა ხარ სულიკო?!“

我的爱人可是你？

დასტური მომცა ციმციმით,

她再次眨着眼确认，

სხივები გადმომაყარა

她的神色早已说明，

და იმ დროს ყურში ჩურჩულით

她在我的耳畔低语，

ნიავმაც ასე მახარა

风儿使我们相近。

„ეგ არის, რასაც ეძებდი,

这就是我一天的追寻，

მორჩი და მოისვენეო!

得到结果快快休息。

დღე დაიღამე აწ ტკბილად

享受完这美好的一天，

და ღამე გაითენეო!

一起度过美好的一夜！

„სამად შექმნილა ის ერთი

这引起我的注意：

ვარსკვლავად, ბულბულ, ვარდადო,

星辰、玫瑰、夜莺，

თქვენ ერთმანეთი რადგანაც

你们结合起来，

ამ ქვეყნად შეგიყვარდათო“.

只因你们爱着这国家。

მენიშნა!.. აღარ დავეძებ

我不会再去求索，

საყვარლის კუბო-სამარეს,

求索爱人的坟茔。

აღარც შევჩივი ქვეყანას,

我不再习惯这国家，

აღარ ვღვრი ცრემლებს მდუღარეს!

我不会再流下泪水！

ბულბულს ყურს ვუგდებ, ვარდს ვყნოსავ,

我聆听夜莺的歌唱

ვარსკვლავს შევყურებ ლხენითა

我细嗅玫瑰的芳香，

და, რასაცა ვგრძნობ მე იმ დროს,

我举头凝望星辰，

ვერ გამომითქვამს ენითა!

这化境难以言喻！

ისევ გამეხსნა სიცოცხლე,

生活再次有了意义！

დღემდე რომ მწარედ კრულ იყო,

不论白昼还是黑影。

ახლა კი ვიცი, სადაც ხარ

我也未曾失去，我的爱人

სამგან გაქვს ბინა, სულიკო!

我将时时回想你，我知你在哪安息。