საყვარლის საფლავს ვეძებდი,

'In vain I sought my loved one's grave;

ვერ ვნახე!.. დაკარგულიყო!..

Despair plunged me in deepest woe.

გულამოსკვნილი ვჩიოდი

Overwhelmed with bursting sobs I cried:

„სადა ხარ, ჩემო სულიკო?!“

O where are you, my Suliko?'

ეკალში ვარდი შევნიშნე,

In solitude upon a bush

ობლად რომ ამოსულიყო,

A rose In loveliness did grow;

გულის ფანცქალით ვკითხავდი

With downcast eyes I softly asked:

„შენ ხომ არა ხარ სულიკო?!“

'Isn't that you, O Suliko?'

ნიშნად თანხმობის კოკობი

The flower trembled in assent

შეირხა... თავი დახარა,

As low it bent its lovely bead;

ცვარ-მარგალიტი ციური

Upon its blushing cheek there shone

დაბლა ცრემლებად დაჰყარა.

Tears that the morning skies had shed.

სულგანაბული ბულბული

Midst rustling leaves a nightingale

ფოთლებში მიმალულიყო,

Was singing to the rose below;

მივეხმატკბილე ჩიტუნას

I hailed the bird and gently asked:

„შენ ხომ არა ხარ სულიკო?!“

'Isn't that you, O Suliko?'

შეიფრთქიალა მგოსანმა,

The songster fluttered nearer to

ყვავილს ნისკარტი შეახო,

The rose, and on it pressed a kiss;

ჩაიკვნეს-ჩაიჭიკჭიკა,

Disburdening its soul in song

თითქოს სთქვა „დიახ, დიახო!“

That breathed of ecstasy and bliss.

დაგვქათქათებდა ვარსკვლავი,

A twinkling star shed shimmering light

სხივები გადმოსულიყო,

Upon me in a silver glow;

მას შევეკითხე შეფრქვევით

I turned to it, and whispered low;

„შენ ხომ არა ხარ სულიკო?!“

'Isn't that you, O Suliko?'

დასტური მომცა ციმციმით,

As I gazed on the star that shone

სხივები გადმომაყარა

In light that glimmered bright and clear

და იმ დროს ყურში ჩურჩულით

A gentle breeze came passing by

ნიავმაც ასე მახარა

And stopped to whisper in my ear.

„ეგ არის, რასაც ეძებდი,

'What thou dost seek is found at last.

მორჩი და მოისვენეო!

Henceforth your heart but calm will know;

დღე დაიღამე აწ ტკბილად

The night will bring you sweet repose.

და ღამე გაითენეო!

And lay will chase away your woe.

„სამად შექმნილა ის ერთი

'Your Suliko was changed into

ვარსკვლავად, ბულბულ, ვარდადო,

A nightingale, a star and rose;

თქვენ ერთმანეთი რადგანაც

Your souls that true love bound as one

ამ ქვეყნად შეგიყვარდათო“.

To realms divine in heavens rose.'

მენიშნა!.. აღარ დავეძებ

I seek no more my loved one's grave,

საყვარლის კუბო-სამარეს,

No more do I in sorrow weep,

აღარც შევჩივი ქვეყანას,

The world no longer hears me sigh;

აღარ ვღვრი ცრემლებს მდუღარეს!

Nor sees me drowned in anguish deep.

ბულბულს ყურს ვუგდებ, ვარდს ვყნოსავ,

None can express the bliss I feel

ვარსკვლავს შევყურებ ლხენითა

To hear the nightingale from far,

და, რასაცა ვგრძნობ მე იმ დროს,

To breathe the essence of the rose;

ვერ გამომითქვამს ენითა!

And gaze upon the shining star.

ისევ გამეხსნა სიცოცხლე,

My bosom throbs once more in joy;

დღემდე რომ მწარედ კრულ იყო,

No more am I oppressed by woe;

ახლა კი ვიცი, სადაც ხარ

I seek no tomb, for now I see

სამგან გაქვს ბინა, სულიკო!

Thy dwellings three, my Suliko!'